☆ ♥ RAINBOW ♥ ☆

 

Title : Do you hear me? (I said, I love You.)

Pairing : JIN x KAZUYA

Status : Final

Link : Start

Author : p_pink 

 

 

 

 

 

“อ่าวไอ้จิน....ทำไมเปียกเป็นลูกหมูตกน้ำมาแบบนั้นล่ะ?”

รอยยิ้มกวนตามสไตล์เผยอขึ้นที่มุมปากของคนที่กำลังเท้าแขนกับลูกบิดประตูหน้าบ้านด้วยสายตาที่มองแขกผู้มาเยือนตั้งแต่หัวจรดเท้า ซึ่งมันก็ไม่มีตรงไหนเลยที่คาซึโอะจะเห็นว่ามันไม่เปียก

“คาซึยะล่ะ?”

เลี่ยงที่จะตอบคำถามก่อนหน้า เพราะมันก็เห็น ๆ อยู่ว่าฟ้าฝนมันก่อตัวราวกับจะเกิดพายุแค่ไหน ยังจะมาถามกวนประสาทอยู่ได้

“ก็อยู่กับแกไง”

สาบานได้ว่าคาซึโอะไม่ได้ตั้งใจจะกวนอวัยวะเบื้องต่ำของเพื่อนสนิทน้องชายเลยแม้แต่น้อย ...ก็ในเมื่อคาซึยะมันบอกว่าจะไปหาจิน มันก็ต้องอยู่กับไอ้จินสิ...

“ถ้าอยู่แล้วฉันจะมาทำไม...อย่ากวนน่า...บอกมา คาซึยะอยู่ไหน?”

เพราะจินกลับไปที่บ้านแม่ก็บอกว่าคาซึยะมาหา ไปตามที่ชมรมก็ไม่มี แล้วฝนตกแบบนี้ก็เลยคิดว่าคาซึยะน่าจะกลับบ้าน แต่ก็...

 

...ไม่มี...

 

“ฉันจะรู้มั้ยล่ะ...ก็มันออกไปหาแกตั้งแต่เช้า ป่านนี้ยังไม่กลับมาเลย...อ่อ มันบอกด้วยนะว่า...มันจ...เฮ้ย ฉันยังพูดไม่จบเลยนะเว้ยไอ้จิน กลับมาฟังก๊อนนนนน...”

แค่เพียงได้คำตอบว่าคาซึยะไม่อยู่ จินก็ไม่รู้ว่าจะมัวมายืนฟังไอ้แห้งนี่พล่ามอยู่ทำไม สู้ออกไปตามหาคาซึยะยังได้สาระมากกว่านี้เลย

ส่วนคาซึโอะก็ได้แต่เกาหัวแกรก ๆ ด้วยความเบื่อหน่ายในความมาเร็วไปเร็ว และไม่ชอบฟังอะไรให้จบของไอ้หน้าหล่อตัวแสบนี่

 

...แต่ไอ้น้องจ้อยมันก็เป็นเหมือนกันนี่หว่า...

 

เมื่อไม่รู้ว่าจะตามหาคาซึยะได้ที่ไหน จินจึงวิ่งไปเรื่อย ๆ ไปตามสวนสาธารณะใกล้บ้านบ้าง ร้านรวงต่าง ๆ ในย่านใกล้บ้านบ้าง แต่ก็ไม่พบสักที่เดียว และที่จินไม่นึกถึงว่าจะเป็นที่สวนสวยที่เขาชอบไปกับคาซึยะนั่นก็เพราะทั้งจินและคาซึยะจะไม่ไปที่นั่นเพียงลำพังหากขาดใครคนหนึ่งไปเด็ดขาด

 

...แต่อ๊ะ ทีวันนี้จินยังไปคนเดียวเลย...

 

เพียงไม่กี่อึดใจ จินก็วิ่งมาถึงสวนจนได้ด้วยสภาพอันเปียกปอน เพราะฝนก็ยังไม่หยุดตก แถมยังจะตกหนักกว่าเดิมด้วย แต่จินก็ยังงงตัวเองอยู่ว่าแน่ใจแล้วเหรอที่จะมาตามหาคาซึยะตอนฝนตกแบบนี้

จินคิดว่าคาซึยะคงไม่บ้าพอที่จะมานั่งตากฝนอยู่แบบนี้หรอกมั้ง แต่ใครเลยจะคาดคิด ว่าคาซึยะของจินจะมีลูกบ้ามากพอ ด้วยการมานั่งตากฝนอยู่ใต้ต้นไม้อย่างนั้น

ขายาว ๆ เร่งรีบก้าวเข้าไำปหาคนตัวเล็กที่ตัวสั่นเพราะความเหน็บหนาวจากไอเย็นของลมฝน ก่อนจะหยุดยืนเว้นระยะห่างเล็กน้อย ฟังในสิ่งที่ริมฝีปากสีสดกำลังพร่ำบอก  

"ฮึก...จิน...จินอยู่ไหน...ฮ...ฮึก...จินได้ยินไหม...เราบอกว่าเรารักจิน...ฮึก...ฮือ...จินได้ยินไหม"

เสียงสะอื้นร่ำไห้พร้อมกับสิ่งที่จินไม่เคยได้ยินมาก่อน จากความประหลาดใจ แปรเปลี่ยนเป็นความดีใจ จินยิ้มอย่างเต็มตื้น หัวใจพองโต มันเป็นยิ้มอย่างคนที่มีความสุขเต็มหัวใจ

 

...อ่า ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ...

 

"จิน...ฮึก...จินได้ยินไหม...ฮึก...ฮึกเรารักจินนะ..."

"ได้ยินแล้วครับ...คาซึยะ"

"จิน!!!!"

คาซึยะเงยหน้าขึ้นมองบุคคลที่เดินเข้ามาตอบคำถามที่ไม่ได้หวังถึงคำตอบ ก่อนจะตาโตด้วยความตกใจเมื่ออยู่ ๆ คนที่รอคอยก็มาปรากฏกายอยู่ตรงหน้า

ร่างสูงรั้งคนตัวเล็กเข้ามากอดแนบแน่น หวังจะถ่ายเทความรักที่มันมีมากจนแทบจะล้นปรี่ให้อีกคนได้รับรู้ ฝ่ามือหนาลูบไล้แผ่นหลังอย่างแผ่วเบา หวังจะปลอบโยนความเศร้าใจที่ถึงกับทำให้ต้องเสียน้ำตา ริมฝีปากก็เฝ้ากระซิบคำพูดปลอบใจ หวังจะให้จิตใจที่ทุกข์ระทมได้ผ่อนคลายลงเสียบ้าง

".............."

"จิน...ฮึก...ฮ...จินไปไหนมา?...วันนี้เรา...ฮึก...เราตามหาจิน...ฮึก...ทั้งวันเลยนะ"

คาซึยะพูดเสียงอู้อี้อยู่กับอกจิน ทำให้จินต้องอมยิ้มอีกครั้งหนึ่ง

"ตามหาจินทำไมครับ...หืม?"

ดันตัวคาซึยะออกจากอ้อมกอดเบา พอให้ห่างในระยะมองเห็นหน้ากันเท่านั้น สองมือหนาประคองใบหน้านวลที่เปียกไปด้วยหยาดน้ำตาและหยาดน้ำฝน ส่งผ่านความอบอุ่น อ่อนโยนให้กันผ่านทางสายตาที่มองไป

"ฮึก...ฮึก...เรา...เราจะบอกรักจิน...ฮึก...แต่จินก็ไปกับคนอื่น...ฮึก..."

คาซึยะก้มหน้าก้มตาตอบคำถามกับพื้นดินไม่กล้าที่จะเงยหน้าขึ้นมองสายตาคม ในใจมันกลัวไปหมด กลัวว่าจินจะมองด้วยสายตาที่ทำให้ต้องปวดใจ กลัวว่าจะได้รับถ้อยคำที่ทำให้หัวใจต้องแตกสลาย กลัวแม้กระทั่งว่าจะสูญเสียอ้อมกอดอันอบอุ่นแม้ในยามเปียกปอนเช่นนี้ด้วย หากจินไม่ได้คิดเหมือนที่คาซึยะคิดอีกต่อไปแล้ว

จินดึงคาซึยะมากอด เมื่อเห็นว่าคาซึยะจะสะอื้นหนักเพราะร้องไห้มากกว่าเดิม ...อ่า นี่เราทำคาซึยะร้องไห้อีกแล้วนะ...

"เอ่อ...คาซึยะ...กลับบ้านกันเถอะนะ...เดี๋ยวจินจะเล่าให้ฟังทุกอย่างเลย...กลับบ้านกันนะครับ"

"อือ..."

เวลานี้ แค่มีจินอยู่ใกล้ ๆ คาซึยะก็ยอมเชื่อและยอมทำในสิ่งที่จินพูดทุกอย่าง ถึงจะกลัวกับหนทางข้างหน้า ที่ไม่รู้ว่าเรื่องราวระหว่างเขากับจินจะไปจบลงที่ตรงไหน ถึงใครจะว่าว่าคาซึยะโง่ แต่คาซึยะก็จะเชื่อจิน จะซึมซับความอบอุ่นที่ได้รับจากจินให้มากที่สุด ถึงแม้ว่าต่อไปมันจะไม่มีอีกแล้วก็ตาม ...

 

 

สองมือเกาะเกี่ยวกันเดินไปตามทาง ไม่มีบทสนทนาใดถูกหยิบยกขึ้นมาพูดคุย ฝนเริ่มซาลงบ้างแล้ว สองข้างทางบรรยากาศแจ่มใส หยดน้ำเกาะตามกิ่งไม้ใบหญ้า รุ้งทอข้ามขอบฟ้า มองแล้วช่างจับใจยิ่งนัก หากแต่ไม่จับใจดวงเล็ก ๆ ของคาซึยะเอาซะเลยเนี่ยสิ

 

...ยิ่งหนทางใกล้เข้ามาเท่าไหร่ ความกลัวก็ยิ่งถาโถมเข้ามามากขึ้นเท่านั้น...

 

แต่คราใดที่เสียงสะอื้นแว่วเข้าสู่โสตประสาทการรับรู้ของจิน มือใหญ่จะคอยดึงให้จังหวะการก้าวเดินหยุดลง ก่อนจะก้มเช็ดน้ำตาให้เหือดแห้งหายไปตลอดทาง จินไม่รู้ว่าคาซึยะกำลังกลัวอะไรอยู่ แต่จินก็ไม่คิดจะถาม เพราะจินเชื่อว่าเมื่อถึงเวลา ทุกอย่างจะคลี่คลายออกมาเอง

 

 

"กลับมาแล้วครับ..."

เสียงแหบเครือของคาซึยะเอ่ยอย่างแผ่วเบา เมื่อมือหนาจับลูกบิดประตูและหมุนเข้าไป

"คาซึยะ...ทำไมเปียกแบบนั้นล่ะลูก ฮะ?...อ้าวจินอีกคน เฮ้อ...ทำไมเปียกกันทั้งคู่เลยล่ะเนี่ย..."

คุณยูกะส่ายหน้าระอาให้กับสภาพที่ดูไม่ได้ของลูกชายและเพื่อนสนิท

"ไป ๆ ...ขึ้นไปอาบน้ำ สระผม เปลี่ยนเสื้อผ้าทั้งคู่เลย...เดี๋ยวแม่เอายาขึ้นไปให้"

สองมือดันตัวลูกชายทั้งสองที่เปียกมะล่อกมะแล่กให้ขึ้นไปยังชั้นบนของตัวบ้าน ก่อนจะรีบเดินไปจัดการหายามาให้ทั้งคาซึยะและจิน

 

 

"คาซึยะไปอาบน้ำก่อนนะ..."

จินผลักหลังคาซึยะให้เข้าไปในห้องน้ำ แต่คาซึยะกลับขืนตัวเอาไว้ ไม่ยอมเข้าไป ตาเรียวเล็กจ้องมองอีกฝ่าย จนจินต้องมองด้วยความสงสัย

"ทำไมล่ะครับ?"

"ก็ไหนจินบอกว่าจะเล่าทุกอย่างให้เราฟังไง?"

อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด...คาซึยะพร้อมแล้วที่จะรับฟัง พร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับความเป็นจริงที่อาจจะต้องเจ็บปวด

"แต่จินว่า..."

"ไม่...บอกเราเถอะจิน...บอกเรา..."

น้ำตามันพาลจะไหลลงมาอีกรอบ แต่มือเล็กก็ปาดมันทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ

"โอเค ๆ ...ไม่ร้องนะคาซึยะ...อย่าร้องไห้เพราะจินเลยนะ...จินขอโทษ..."

จินพยายามที่จะดึงคนตัวเล็กเข้ามากอด แต่คาซึยะก็รีบผลักตัวเองออกจากจินทันใด

"บอกมาเถอะจิน...บอกเรามา"

"...คาซึยะอยากรู้อะไรล่ะ...?"

จับคนตัวเล็กที่นั่งบนเตียงให้นั่งหันหน้าเข้าหากัน จ้องมองลึกลงไปในดวงตาที่กำลังไหวระริกของอีกฝ่าย

"...เรารักจินนะ..."

แทนคำถาม คาซึยะกลับเป็นฝ่ายบอกเสียเอง เล่นเอาจินตั้งตัวแทบจะไม่ทัน

 

 

"อ๊ะ..."

คาเมะร้องตกใจเมื่ออยู่ดี ๆ จินก็กระเถิบตัวเข้ามาใกล้ สองแขนท้าวคร่อมตัวเองเอาไว้ ก่อนจะก้มหน้าลงมาซะจนจมูกเกือบจะโดนกัน ใกล้กันเพียงลมหายใจพัดผ่าน

"แล้วไม่อยากรู้เหรอว่าจินคิดยังไงกับคาซึยะ?..."

"อือ..."

ตอบเสียงหวานในลำคอ ใบหน้าหวานส่ายไปมา หนีริมฝีปากอุ่นร้อนของคนตัวโตที่คอยแต่จะคลอเคลียอยู่บนหน้า ทำให้ต้องเขินอาย อีกทั้งยังหัวใจเต้นแรง

 

 

 

 

 

"จินรักคาซึยะนะ..."

 

 

 

 

 

คำบอกรักที่ดูออดอ้อน อ่อนหวานจากจิน เรียกรอยยิ้มและสีแดงจาง ๆ บนใบหน้าของคาซึยะได้เป็นอย่างดี ไหนจะจูบหวาน ๆ ที่ตามมาทาบทับริมฝีปากสีสด หนักหน่วงแต่ก็แผ่วเบาอยู่ในที พร้อมกับอาการจูบตอบอย่างคนไม่ประสา ความรู้สึกมากมายที่ถูกส่งผ่านรสจูบ นำพาให้หัวใจสองดวงที่รวมเป็นหนึ่งเดียวกันโลดแล่น ชุ่มชื่นจากความรักที่มีกันและกัน

แต่จินก็ต้องผละออกจากปากนุ่ม ๆ ด้วยความเสียดาย เมื่อคาซึยะกดบ่าจินเพื่อประท้วงขออากาศหายใจ แต่จินก็ไม่ได้ผละออกห่างจากแก้มนวลแม้แต่น้อย ยังคงไล้ไปมา กดหนัก ๆ บ้าง เรียกอาการเขินอายจากอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี

"อยากรู้อะไรอีกมั้ยครับ?"

กระซิบถามเบา ๆ ที่ข้างหู ทำเอาคาซึยะต้องแหงนหน้ามองคนถามอย่างเคอะเขิน

"แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะ...คนที่อยู่กับจินวันนี้?"

"อ๋อ...นั่นน่ะ ก็..."

 

 

...ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

 

 

ยังไม่ทันที่จินจะพูดจบ เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นขัดจังหวะการสนทนาก็ทำเอาจินต้องละออกจากร่างนุ่มนิ่มของคาซึยะอย่างเสียไม่ได้ และก็ไม่ต่างอะไรจากคาซึยะ ที่สีหน้าบ่องบอกถึงความไม่ค่อยจะพอใจที่ถูกขัดในตอนที่จินกำลังจะบอกเรื่องที่ตัวเองกำลังกลัว แต่ร่างเล็กก็ผละออกจากจิน ลุกไปเปิดประตูอย่างง่ายดาย

"ตายแล้วคาซึยะ...มัวแต่ทำอะไรอยู่นะเรา...ขึ้นมาตั้งนานแล้วแทนที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้า...นี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยใช่มั้ย?"

"เอ่อ...ก็..."

"ไม่ต้องเลย ไปอาบน้ำเลยเรา...อ้อ ตาจินด้วย มานี่เลย ไปอาบน้ำห้องคาซึโอะเดี๋ยวนี้เลย...เฮ้อ เดี๋ยวก็ได้เป็นหวัด ไม่สบายกันทั้งคู่หรอกเนี่ย..."

ผู้เป็นแม่ไม่ปล่อยโอกาสให้คนทั้งคู่ได้เถียงหรือแก้ตัว จัดการลากข้อมือลูกชายคนเล็กผลักให้เข้าไปในห้องน้ำ สำทับว่าให้จัดการตัวเองให้เสร็จเรียบร้อยก่อนที่แม่จะขึ้นมา เสร็จแล้วจึงหันไปลากจินที่นั่งยิ้มแหย ๆ เหมือนเด็กที่เวลาทำผิดแล้วโดนจับได้ออกไปยังห้องข้าง ๆ ทันที

"คาซึโอะ จัดการหาเสื้อผ้าให้จินด้วยนะ"

เพราะเป็นคำสั่งของผู้เป็นแม่ที่ไม่สามารถจะเลี่ยงได้ คาซึโอะจึงลุกขึ้นไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงผ้าสีน้ำตาลส่งให้จินที่ยังคงยืนนิ่งเฉย

"พวกแกนี่ยุ่งชะมัดเลยเว้ย"

บ่นพอให้อีกคนได้ยิน แล้วเจ้าตัวจึงตรงดิ่งไปนอนอ่านการ์ตูนที่ถูกวางคว่ำหน้าอยู่บนเตียงต่อ หากแต่จินก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรกับคำบ่นของคาซึโอะ เพราะก็รู้อยู่แก่ใจว่าคาซึโอะน่ะ เป็นพวกปากร้ายแต่ใจดี บ่นไปอย่างนั้นเอง ขอแค่ให้ได้บ่น ...

แล้วจินก็ไม่ได้มีกะจิตกะใจจะมานั่งคิดถึงคนอื่น เพราะตอนนี้ในหัวใจและหัวสมองมันถูกจับจองพื้นที่เต็มไปด้วยใบหน้าหวาน ๆ ตาขีด ๆ ของคนที่ป่านนี้คงกำลังอาบน้ำอยู่อย่างสบายใจในห้องข้าง ๆ นั่นล่ะ

 

 

แต่เพียงไม่นาน จินก็กลับเข้าไปยืนเช็ดผมอยู่หน้าเตียงคาซึยะอย่างสบายอารมณ์ ในขณะที่เจ้าของห้องก็ยังไม่ออกมาจากห้องน้ำเสียที จินเช็ดผมตัวเองจนเกือบจะแห้งสนิทแล้วคาซึยะถึงเพิ่งออกมา ไม่ใช่เพราะว่าคนตัวเล็กอาบน้ำนานหรอกนะ แต่เป็นเพราะมัวแต่ยืนเขินอยู่หน้กระจก เมื่อนึกถึงเรื่องที่จินทำและพูดกับตัวเองก่อนแม่จะมาต่างหาก

เวลานี้คาซึยะไม่กลัวอะไรอีกต่อไปแล้ว คาซึยะอาจจะดูเหมือนคนโง่งมงายที่หลงเชื่อกับแค่คำพูดเพียงคำเดียวของจิน ถึงจะเป็นอย่างนั้นคาซึยะก็จะยอม คาซึยะจะไม่ถาม จะไม่สงสัยเรื่องใด ๆ ที่เกิดขึ้นอีกแล้ว เพราะคาซึยะจะเชื่อ

 

...เชื่อในคำว่ารักที่จินมอบให้กัน...

 

"ทำไมไม่เช็ดผมให้แห้งล่ะคาซึยะ..."

จินยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะดึงคนตัวเล็กให้มานั่งข้างกัน แล้วมือใหญ่ก็คว้าผ้าขนหนูที่ติดมือคาซึยะมาเอื้อมไปเช็ดผมนุ่มให้เบา ๆ

"ขอบคุณนะจิน"

จู่ ๆ คาซึยะก็เงยหน้ามองจินตาแป๋ว คำขอบคุณที่ไม่ต้องอธิบายว่าหมายถึงเรื่องใด เพราะจินสามารถเข้าใจความหมายนั้นได้จากทางดวงตาที่สื่อมันออกมา

 

...ขอบคุณที่รักกัน...

 

"จินรักคาซึยะ...รักมาตลอด...และก็จะรักตลอดไป..."

เสียงนุ่มลึกเอ่ยบอกพลางประทับจูบแผ่วเบาที่หน้าผาก คนตัวเล็กพยักหน้ารับรู้ จินไล้จูบระเรื่อยลงมายังพวงแก้ม ใกล้จะถึงริมฝีปากบางของคนตัวเล็กเข้าไปทุกที...ทุกที...ทุกที

 

 

 

 

 

"ฮัดชิ้ว!!!!”

“ฮัดชิ้ว!!!!”

 

 

 

 

 

ว๊า...สงสัยทั้งจินและคาซึยะจะเป็นหวัดซะแล้วล่ะสิเนี่ย

 

 

 

 

 

“พอกันเลยทั้งคู่...เป็นหวัดจนได้สิน่า”

คุณยูกะโผล่เข้ามาในจังหวะที่คนทั้งคู่กำลังหัวเราะใส่กันด้วยความเขินเนื่องมาจากอาการจาม ที่อยู่ดี ๆ ก็ดันมาจามพร้อมกันซะได้

“ไหนดูซิ...ตัวรุม ๆ นะเราสองคนเนี่ย...เฮ้อ”

ผู้เป็นแม่ถอนหายใจยาว เมื่อใช้หลังมือแตะหน้าผากเด็กหนุ่มทั้งสอง

“ทำอะไรน่ะแม่?”

เสียงบุคคลที่สี่ขัดจังหวะขึ้นจากทางด้านหน้าห้อง

“กลับมาแล้วเหรอคาซึกิ...เออนี่ ว่างมั้ยเราน่ะ”

“ว่างครับแม่”

“ไปส่งจินกลับบ้านให้หน่อย...”

บทสทนาระหว่างแม่และคาซึกิ ลูกชายคนโตของบ้านที่ทำเอาทั้งจินและคาซึยะต้องมองหน้ากันอย่างเหรอหรา

“ไม่ต้องงงเลยตาจิน...น้าไม่ให้เราอยู่กับคาซึยะหรอกนะ...ขืนอยู่ด้วยกัน เดี๋ยวก็ได้ติดหวัดกันไปมา ไม่หายกันพอดี...”

แล้วคุณยูกะก็ไขข้อข้องใจของเด็กหนุ่มทั้งสามที่มองหน้าเธอด้วยความสงสัย

 

...แต่แหม เพิ่งจะเข้าใจกัน ขอรักกันอีกหน่อยก็ไม่ได้นะคุณแม่...

 

“ไป ๆ น้าไล่แล้ว...กลับบ้านเลยจิน...หายหวัดเมื่อไหร่ ค่อยมาเอาไอ้จ้อยไป น้ายกให้ เอาไปเลี้ยงที่บ้านได้เลย”

“อะไรกันเล่า...แม่จะไม่เลี้ยงคาซึยะแล้วเหรอ?”

มือบางเอื้อมไปกอดเอวผู้เป็นแม่อย่างออดอ้อน แต่ใครดูก็รู้ ว่าไอ้จ้อยของคุณนายน่ะ เขิน ซะมากกว่า

“ตกลงครับคุณน้า...เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะมารับเต่าไปเลี้ยง...พูดแล้วห้ามคืนคำนะครับ”

ในเมื่อผู้ใหญ่เปิดทางและโอกาสให้ขนาดนี้ มีหรือที่จินจะยอมปล่อยมันไป

“นี่ น้อย ๆ หน่อยไอ้จิน...แหม ระริกระรี้เชียวนะเอ็ง...ไปเลย รีบกลับเลย มานี่...”

คาซึกิที่อดรนทนไม่ได้ รีบแทรกขึ้นมาทันที ก่อนจะลากคอเจ้าน้องชายตัวโตออกไป

“กินยา...แล้วก็นอนพักซะนะคาซึยะ...”

คุณยูกะยื่นยาให้พร้อมกับแก้วน้ำ ซึ่งคาซึยะก็รับไปกินอย่างว่าง่าย ...สงสัยอยากจะหายเร็ว ๆ ล่ะมั้ง ถึงไม่งอแงตอนกินยาเลยซักนิดเดียว...

 

 

“แม่ฮะ...คาซึยะรักจินได้ใช่มั้ยฮะ?”

“ได้สิลูก...ความรักน่ะ เป็นสิ่งที่สวยงามนะคาซึยะ อย่ากลัวที่จะมีความรัก แล้วก็อย่ายึดติดกับอดีต และอย่าหวาดกลัวกับอนาคตที่มันยังไม่เกิด...เชื่อมั่นในปัจจุบันเท่านั้นก็พอนะลูก...”

แม่กดไหล่บางของลูกชายให้นอนลง ฝ่ามืออบอุ่นของผู้เป็นแม่ไล้อย่างอ่อนโยนที่กลุ่มผมนุ่มของลูกชาย ก่อนที่ผ้านวมผืนหนาจะถูกจับขึ้นมาคลุมกายคาซึยะเพื่อเพิ่มป้องกันอากาศหนาวเหน็บที่จะมาตกกระทบลงสู่ผิวกาย

“ฮะแม่...”

คาซึยะหลับตาลงด้วยหัวใจที่อิ่มเอม ต่อจากนี้คาซึยะจะไม่กลัวกับสิ่งที่ยังไม่เกิดอีกแล้ว และก็จะไม่สงสัย หรือยึดติดกับเรื่องราวที่ผ่านมา ปล่อยให้มันกลายเป็นเพียงแค่อดีต คาซึยะจะมีความสุขกับปัจจุบัน มีความสุขกับความรักของเขาและจิน จะเชื่อมั่นในความรักที่จินมอบให้

 

 

 

 

 

หนทางข้างหน้าจะเป็นเช่นไร ไม่มีใครรู้ เรากำหนดไม่ได้ แต่เราเลือกที่จะทำปัจจุบันให้ดีได้ เพื่อที่ว่าเหตุการณ์ในวันนี้ จะกลายเป็นอดีตที่น่าจดจำ และสิ่งดีที่เกิดในปัจจุบันก็จะเป็นผลดีที่จะเกิดขึ้นในอนาคตได้เช่นกัน

 

 

"When you love someone, say it.

Say it loud. Say it right away, or the moment...

Just passes you by."

เมื่อไหร่ที่คุณรักใครสักคน จงบอกเขา

บอกไปเลยดัง ๆ ว่า คุณรักเขามากมายแค่ไหน

อย่าปล่อยจนถึงวันที่เขาไม่อยู่ให้คุณบอกรัก

 

 

 

 

 

The End.

 

 

 

 

 

ส่งท้าย(ซักเล็กน้อย)

 

 

"แล้วก็นอนพักมากมากนะจิน จะได้หายไวไว"

คุณคานาโกะเดินเข้ามาดูอาการลูกชายหัวแก้วหัวแหวนด้วยความเป็นห่วง หากแต่ไอ้เจ้าลูกชายตัวดีมันก็ได้สนใจไม่

"อ๊า....!!!!"

อยู่ดี ๆ ก็ร้องโวยวายออกมา ทำให้คุณคานาโกะที่กำลังจะเดินพ้นประตูออกไปต้องกลับมาสนใจอีกครั้ง

"อะไรอีกล่ะจิน...แม่บอกว่าให้นอนไง" เอ่ยเสียงดุ

"แม่!! โทรศัพท์พังอ่า~"

จินโวยวายเหมือนเด็ก เรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะจากผู้ฟังได้เป็นอย่างดี

"ก็รีบ ๆ ทำตัวให้หายไข้สิ จะได้เอามันไปซ่อม...มานอนโวยวายอยู่ได้ น่ารำคาญจริงเชียว"

คุณคานาโกะส่ายหัวอย่างระอา ทำไมจะไม่รู้ว่าเจ้าลูกชายมันจะโวยวายทำไม ปกติจินไม่เคยโวยวายถ้าเรื่องนั้นไม่สำคัญจริง แต่ถึงแม้ว่าจินจะทำโทรศัพท์พังบ่อย ๆ แต่ครั้งนี้จินก็ออกอาการมากกว่าทุกครั้ง ทำไมน่ะเหรอ? ... ก็แค่ ...

 

 

 

 

 

"โหย...แล้วจินจะเอาโทรศัพท์ที่ไหนคุยกับคาซึยะล่ะแม่...!!!!"

 

 

 

 

 

"ก็ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้ทำเท่ห์ไปวิ่งตากฝนล่ะไอ้ลูกบ้า"

 

 

 

 

 

"แม่อ่า...!!!!....แม่ กลับมาก่อน เอาโทรศัพท์มาให้จินก๊อนนนนนน!!!!"

 

 

 

 

 

...แกจะโวยวายให้โทรศัพท์มันลอยมาหาแกเองหรือไงวะจิน?...

 

 

 

 

 

จบเห๊อะ...รั่วมากไปแล้วววววววว!!!!!!!

 

edit @ 17 Mar 2008 12:58:46 by ☆ ♥ RAINBOW ♥ ☆